„მას წერილებს ვწერ და სწავლას ვუფინანსებ“

ბელარუსმა ქალმა უგანდელი ბიჭი მზრუნველობაში აიყვანა.

უკვე ორი თვეა, ევგენია (სახელი შეცვლილია) უგანდაში მცხოვრებ უცნობ ბიჭს წერილებს წერს და განათლებისთვის ფულს უგზავნის. თხუთმეტი წლის ჰენრი ექიმობაზე ოცნებობს, მაგრამ მის ოჯახს სწავლის საფასურის გადასახდელი ფული არ აქვს. ევგენიამ MOST-ს უამბო, რატომ გადაწყვიტა ბიჭის მზრუნველობა აეღო.

ევგენია უკვე ოთხი წელია პოლონეთში ცხოვრობს. რამდენიმე წელია, ის დროდადრო აფრიკაში საქველმოქმედო პროექტებს ეხმარება. ამ ინიციატივის შესახებ მან ერთი კოლეგისგან შეიტყო. კოლეგა პერიოდულად აფრიკაში მოგზაურობს და ადგილობრივ მოსახლეობას ეხმარება.

— როგორც წესი, ადამიანები იქ რამდენიმე თვით მიდიან. შემოწირულობებით აფრიკული ოჯახებისთვის საწოლებს ყიდულობენ. იქ წყალდიდობები ხშირია, ამიტომ ავეჯი ყოველთვის გამოუსადეგარი ხდება. გარდა ამისა, ისინი სამედიცინო მკურნალობაში, საკვებითა და საკანცელარიო ნივთებითაც ეხმარებიან.

ადრე ევგენია ბავშვებისთვის საკვებისა და სხვა საჭიროებებისთვის ფულს აგზავნიდა, მაგრამ წელს პირველად აიყვანა სკოლის მოსწავლე მუდმივ მზრუნველობაში.

— ერთმა ნაცნობმა მითხრა, რომ აფრიკიდან ჩამოსულ ორ ბავშვს მზრუნველები სჭირდებოდა. ორივესთვის მუდმივი ფინანსური მხარდაჭერის გაწევა მას არ შეეძლო, მაგრამ არც ერთ-ერთის არჩევა უნდოდა. ერთს აირჩევ, მაგრამ მეორეს რა ეშველება? მკითხა, ხომ არ მინდოდა დახმარებაში ჩართვა.

ევგენია მაშინვე დათანხმდა. მან ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას ფონდთან, რომელიც აფრიკელ ბავშვებს ეხმარება. ხელშეკრულებას მოქმედების ვადა არ აქვს. მისი შეწყვეტა შესაძლებელია, თუ რაიმე მიზეზით მზრუნველი ვეღარ შეძლებს მასზე მინდობილი ბავშვის დახმარებას.

— მთავარია, ეს წინასწარ გაკეთდეს, რათა ბავშვის მხარდაჭერა და განათლება არ შეწყდეს.

ამ დახმარების ფარგლებში მზრუნველი ვალდებულია ბავშვთან კავშირი შეინარჩუნოს, მას გამამხნევებელი წერილები წეროს და სწავლის საფასური გადაიხადოს.

— იქ სასკოლო განათლება ფასიანია. სწავლა ყველას არ შეუძლია. როგორც წესი, სკოლაში სიარულის შესაძლებლობა ყველას არ აქვს. ყოველთვიურად წერილებს ვწერ და სწავლის საფასურს ვიხდი — თვეში 200 ზლოტს, — ამბობს ბელარუსი ქალი.

ოჯახს სამი საწოლი და ორი ძველი ლეიბი აქვს

მასთან მიმოწერის წყალობით ევგენიამ შეძლო, უკეთ გაეცნო მის მზრუნველობაში მყოფ ბავშვს. ბიჭმა მას თავისი ისტორია მისწერა.

თხუთმეტი წლის ჰენრი დასავლეთ უგანდის ერთ სოფელში, ნათესავებთან ერთად, ხის სახლში ცხოვრობს. ოჯახს მხოლოდ სამი საწოლი და ორი ძველი ლეიბი აქვს, რომელთა გაზიარებაც მათ უწევთ. მისი მშობლები ფულს შემთხვევითი სამუშაოებითა და პატარა მეურნეობით შოულობენ, მაგრამ ეს მათი მრავალრიცხოვანი ოჯახის ყველა საჭიროების დასაკმაყოფილებლად საკმარისი არ არის.

ჰენრი ცხრა შვილიდან ერთ-ერთია. თუმცა მისი ორი ძმა გარდაიცვალა: ერთს მანქანა დაეჯახა, მეორე კი ხუთი წლის წინ, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ, გარდაიცვალა. ოჯახში ყველა ბავშვმა ვერ შეძლო განათლების დასრულება: ზოგი ავადმყოფობის, ზოგი კი სიღარიბის გამო მიატოვა სკოლა. ერთხელ მამამისს ერთ-ერთი ვაჟის მკურნალობის საფასურის გადასახდელად მიწის ნაწილის გაყიდვაც კი მოუწია.

ერთმა ძმამ სახლი გადაწვა, მეორე კი მის მოკვლას დაემუქრა

როდესაც ჰენრი პატარა იყო, მისმა უფროსმა ძმამ, რომელსაც ფსიქიკური ჯანმრთელობის სერიოზული პრობლემები ჰქონდა, მშობლების არყოფნის დროს სახლი გადაწვა. ბიჭი სახლში იმყოფებოდა და მძიმე დამწვრობები მიიღო. მან საავადმყოფოში სამ თვეზე მეტი გაატარა.

ოჯახში ვითარება კვლავ სახიფათო რჩებოდა: მისი ერთ-ერთი უფროსი ძმა ჰენრის მოკვლით ემუქრებოდა. ამიტომ დედამ ის ბიძას ჩააბარა, რომელიც ობოლი ბავშვებისთვის განკუთვნილ სახლში მუშაობდა. მან იქ ხუთი წელი გაატარა. დაწესებულების დახურვის შემდეგ ბიჭი ბებიასთან და ბაბუასთან გადავიდა, ხოლო ბაბუის გარდაცვალების შემდეგ მის აღზრდას ბებია განაგრძობდა.

— ამ ყველაფრის მიუხედავად, ჰენრის ძალიან სურს განათლების მიღება — ადგილობრივ სკოლაში სწავლა, შემდეგ უნივერსიტეტში ჩაბარება და ექიმობა. მისი ოცნებაა, ადამიანებს დაეხმაროს. ბედნიერი ვიქნები, თუ ჩემი ჩართულობა მას ამ ოცნების ასრულებაში დაეხმარება, — ამბობს ევგენია.